logotype
logoBrugge

Franky meets Franky

Op deze website berichten we regelmatig over de sportieve hoogstandjes van onze skeelerdames. Er verscheen echter nog nooit iets over hun trainer en Trapper Franky Vanhooren. Onterecht want het verhaal van laatstgenoemde is meer dan de moeite. Wist je bijvoorbeeld dat hij ooit als snelschaatser deelnam aan de Olympische Winterspelen? Of dat hij een autoriteit is in het herstellen van carbonkaders? En dat is nog lang niet alles. Wie was er beter geschikt dan Weltmeister Franky Delanghe om zijn naamgenoot alles in geuren en kleuren te laten vertellen. Het werd een gezellige babbel op het terras van hotel Au Bon Accueil tijdens de meerdaagse in de Alpen. Uw vliegende reporter vertrouwde alles aan het papier toe. Veel leesplezier met Franky meets Franky!

F 09Weltmeister: hoe ben je met schaatsen begonnen?

Alles is begonnen in december 1969. Ik was toen zes jaar jong en schaatste de woensdagnamiddag op school. Volgens mijn sportjuffrouw had ik talent voor Short Track. Uiteindelijk ben ik met een vriend meegegaan die aan snelschaatsen deed.

Welmeister: heb je Belgische titels veroverd?

Neen, maar ik stond wel op het podium. Vanaf mijn 18de tot mijn 32ste maakte ik deel uit van de nationale ploeg. Aanvankelijk was er nog geen overkoepelend orgaan dat een EK of WK organiseerde. Later kwam daar verandering in en kon ik zo aan het allereerste EK en WK deelnemen.

Weltmeister: in 1992 mocht je zelfs naar de Olympische Winterspelen in het Franse Albertville.

Dat klopt, we eindigden door allerlei omstandigheden pas op de 9de plaats. Er had veel meer ingezeten. Het jaar ervoor hadden we met de aflossing nog een bronzen medaille behaald op het WK in Amsterdam.

Weltmeister: en na de Olympische Winterspelen?

Het jaar erna nam ik voor de laatste maal deel aan een groot toernooi, het WK in China. Dit betekende mijn afscheid als international. Ondertussen waren er anderen sneller geworden. Ik schaatste wel nog verder maar niet meer voor de nationale ploeg.

Weltmeister: je werd enkele jaren later wel bondscoach.

Dat klopt. Vanaf 1996 was ik nationaal trainer van zowel de jeugd als de senioren. Nu ben ik daarmee gestopt. Ik ben wel nog coach van Brugge en begeleid ook jonge talenten als Jessica en Sabrina Goudesaboos en Sara Lermyte. Dit vraagt veel van mijn tijd.

Weltmeister: geeft het trainerschap je voldoening?

Enorm, want iedereen is heel gemotiveerd. Mijn pupillen presteren buitengewoon en helpen elkaar onderling heel goed. De sfeer is heel goed en ze corrigeren zichzelf. Wat kan een coach meer wensen?

Weltmeister: is de jeugd klaar om de fakkel over te nemen?

Dat denk ik wel. Mijn jongste zoon maakt trouwens kan om in 2018 aan de Olympische Winterspelen deel te nemen, als lid van het Be Gold Team.

Weltmeister: je bent ook al lange tijd lid van De Trappers.

We kwamen met vier snelschaatsers bij De Trappers in de jaren 1980. Twee daarvan maakten ook deel uit van de nationale ploeg. We dreven de snelheid bij de Trappers danig omhoog. Enkel in het seizoen 1991-1992 reed ik niet mee omdat het niet in mijn trainingsopbouw paste. Daarna sloot ik weer aan.

Weltmeister: ben je een tevreden lid van De Trappers?

Ik ben heel tevreden.

Weltmeister: dat horen we graag, bedankt voor dit gesprek!

 Lees nog meer over Franky Vanhooren in het mooie artikel naar aanleiding van zijn huldiging door de stad Brugge.

F 93

 

 

De Trappers in de Alpen

In 218 voor Christus stak Hannibal met zijn leger de Alpen over. Op 21 juli 2016 vertrokken De Trappers vanuit Dudzele om op hun beurt deze legendarische bergketen te gaan veroveren.

Het verband tussen Patrick Haegebaert en Chris Froome

Om 4u ’s morgens werd er verzamelen geblazen. De auto’s en camionetten vertrokken in gespreide slagorde met als einddoel hotel Au Bon Accueil in Vénosc, aan de voet van Les Deux Alpes. Van grenscontroles en files hadden we gelukkig geen last. Sommigen werden af en toe door de slaap overmand. Dit leverde grappige plaatjes op. Paparazzo  Giorgio had er een vette kluif aan. Gelukkig waren er onderweg de sms’en van Guido om iedereen wakker te houden. Als dat niet hielp, was er altijd nog een koffietje in één van de vele stopplaatsen langs de autostrade.

Iedereen bereikte vlot het hotel, waar het een blij weerzien was met de familie Haegebaert en Daisy en Nick. Laatstgenoemden hadden al wat extra bijgetraind op de Mont Ventoux. Of er een verband is tussen de aanwezigheid van Patrick Haegebaert en het loopnummertje van Froome op de Ventoux wordt nog altijd door het Franse gerecht uitgezocht. Ook de mysterieuze spuit die in het hotel opdook, is het voorwerp van een streng onderzoek. We houden u op de hoogte!

Vals plat

Alpen foto 2Nadat alle Trappers goed geïnstalleerd waren in het hotel, konden ze op hun ‘stalen rossen’ een eerste keer kennis maken met de omgeving. Die bleek toch net iets uitdagender te zijn dan pakweg Oedelemberg of de Poggio van Koekelare. De lekkere pastabar in het hotel en vooral de stralende glimlach van gastvrouw Chantal maakten na het eerste ritje weer veel goed. Die avond kroop iedereen vroeg onder de veren.

De volgende dag was het immers meteen menens. Na enkele kilometers mochten we meteen de mythische Alpe d’Huez oprijden. Marco Pantani en andere Tourhelden kregen er serieuze concurrentie van De Trappers! Misschien moet er één van de 21 bochten in de Paljasbocht herdoopt worden? Uiteindelijk raakte iedereen op de top, een prachtige groepsfoto vereeuwigde dit mooie moment.

Alpe d’Huez was het begin van vele beklimmingen. De komende dagen volgden ronkende namen als de Glandon, Les Deux Alpes … Het letterlijke hoogtepunt was de Galibier, meer dan 2600 meter boven de zeespiegel! Een stukje vals plat niet waar Stefan?

Preuteleute

Alpen foto 1Onderweg werden we telkens goed gesoigneerd door onze trouwe volgers nonkels Dirk, Rudy en Jef. In hun camionetten vonden we steeds wat we nodig hadden: eten, een nieuwe drinkbus, kledij en soms ook een portie verse moed. Op de tonen van Preuteleute vergeet je meteen de pijn van het klimmen. En wanneer onweer de afdalingen te gevaarlijk maakte of de benen niet meer meewilden, brachten de mannen van de camionetten hun schaapjes steeds op het droge. We zijn jullie en de Firma Huys heel dankbaar!

Na de ritten was er uiteraard tijd voor ontspanning op het gezellige terras van het hotel. De brouwerij van Affligem zag haar omzet plotseling sterk pieken. We hadden dan ook veel te vieren, onder meer de meerdaagse verjaardag van Freddy.

Mooie liedjes duren helaas niet lang. Op maandag 25 juli namen we na het ontbijt met spijt in het hart afscheid. Nog een laatste blik naar de bergtoppen en weg waren we. Gelukkig is er de komende weken nog veel om naar uit te kijken. Zo trekken we op 28 augustus opnieuw de Franse grens over, tijdens onze dagrit naar Cap Griz Nez. De week erna is er dan onze jaarlijkse Paljas Classic. Informatie over dit alles volgt nog.

Een dikke proficiat aan iedereen voor de sportieve hoogstandjes in de Alpen, bedankt voor de mooie momenten samen en tot zondag!

Zusjes Gaudesaboos winnen 24u Le Mans

 

AAA2

Onze medeleden Sabrina en Jessica Gaudesaboos schreven in het weekend van 02 en 03 juli de 24 uren van Le Mans skeeleren in de categorie dames duo op hun naam.

Ze reden 143 ronden van 4,185 kilometer, omgerekend 598,445 kilometer! Daarmee verpulverden ze het baanrecord dat op 122 ronden stond. Het tweede duo had maar liefst 23 ronden minder.

Sabrina en Jessica werden ook nog eens het 2de dames team overall.

Ook Sarah Lermyte liet zich niet onbetuigd. Met haar gemengd team van 6 rijders legde ze 144 ronden af, goed voor een 15de plaats.

Een dikke proficiat aan Sabrina, Jessica en Sarah en natuurlijk ook aan trainer Franky Vanhooren. De Trappers zijn trots op jullie!

Paljas meets Ommegang Keizer Karel

Op zondag 19 juni mochten De Trappers extra vroeg uit de veren. De eerste dagrit van het seizoen stond op het programma. A- en B-ploeg trokken naar Dadizele om er de Daisel Ommegang Classic van De Daiseltrappers te fietsen. Lees hier het verslag van een pittige rit die ons naar het prachtige Pays des Collines in Henegouwen bracht.

Die ochtend in het vredige Dudzele …

Het waren geen fluitende vogels waarmee de omwonenden van ons lokaal die ochtend wakker werden, maar een grote bende enthousiaste Trappers. Liefst 38 leden tekenden om 7u30 present voor het vertrek naar Dadizele. Het was al heel wat jaren geleden dat er zo’n opkomst was voor een dagrit. Voor verschillende mensen was het trouwens de eerste dagrit ooit!

Na een vlotte verplaatsing met de wagen bereikten we rond 8u20 Dadizele. Bij sommigen kwamen er spontaan herinneringen boven aan het vroegere Dadipark. Enkele anderen hadden dan weer zin om nog snel een schietgebedje te gaan prevelen in de plaatselijke basiliek. De rit beloofde dan ook niet van de poes te zijn. Zo waren er voor de A-ploeg ruim 1600 hoogtemeters voorzien, verspreid over een dikke 150km. Ook de leden van de B-ploeg wisten dat ze hun beste klimmersbenen gingen mogen bovenhalen. Voor hen stond er een tocht van 130km op het menu.

Eten en drinken

DSC 0276De A-ploeg kon in de eerste kilometers op de gewaardeerde steun van Benoit Manche rekenen. Laatstgenoemde had het parcours uitgetekend en zorgde namens de Daiseltrappers voor een hartelijke ontvangst, waarvoor dank! Iedereen kreeg voor de start zelfs een gratis flesje Ommegang Keizer Karel. We hielden de flesjes bier echter wijselijk in de camionetten.

Na een eerste bevoorrading en nog wat nuttige tips van Benoit begonnen we al snel aan het betere klimwerk. Doseren en goed eten waren de boodschap. Vooral Erik Casier toonde bij de B-ploeg dat je heel wat naar binnen moet spelen tijdens zo’n rit. En de Weltmeister formerly known as Franky Delanghe had zelfs een volledige pot sportdrank in de camionette meegenomen. Niet iedereen van de B-ploeg hield het echter bij sportdrank. Hopelijk kroop de Westmalle niet in de benen Rik?

Koers is religie

13460928 10153727686261903 1282333800 oDan moesten de leden van de A-ploeg het noodgedwongen wat soberder houden. Zij vonden geen terras onderweg maar wel een grasveld bij een kapel. Koers is religie nietwaar? Hoewel er bij de kapel geen geestesrijke dranken waren, had de Heer iets anders in petto. Plots dook er een kleine hond op en profeet Dimitry deed de voorspelling dat het vrouwtje niet ver achter kon zijn. Tot groot jolijt van iedereen dook er vrijwel meteen daarna een plaatselijk schone op. Bleef die hond nu wel tussen ons zitten zeker zodat het vrouwtje ook nog even moest blijven. Dank u God! Enkel Paul vond het niet zo leuk want de hond had het op zijn eten gemunt.

God geeft maar neemt ook. De pauze zat er op en al snel kregen we een steile klim voor de wielen geschoven. Voorzitter Patrick D’Hoore kon zich een idee vormen van hoe Jezus zich met zijn kruis op de schouders gevoeld moet hebben. Zijn versnellingsapparaat deed nukkig en voor Patrick werd het een kleine kruisweg. Onze voorzitter is echter van geen kleintje vervaard en beet dapper door, respect! Ondertussen ondervond ook Isabelle dat mechanische pech er bij hoort. Zij had een probleem met haar klikpedalen. Good old Jozef (we blijven in Bijbelse sferen) moest zelfs motorolie van de camionette nemen om het uitklikken enigszins te vergemakkelijken.

Westenwind waai ons weer naar Dudzele toe

DSC 0285Na de Kluisberg begonnen er velen naar het einde te verlangen. De hellingen, hier en daar met kasseien, deden hun werk. Ondanks de opkomende vermoeidheid bleef de sfeer er goed inzitten. Sommigen zongen er zelfs op los. Zo gaf Kristof zijn (korte) versie van de knaller “Westenwind” ten beste. Komt daar een duet met Dana Winner aan? Ook de tijdelijke beentatoeages van Dieter zorgden voor hilariteit, een mooie reclame voor Tattoo Chain.

De dag eindigde op het terras van ons lokaal in Dudzele. Naast een lekkere Paljas dronken sommigen ook een Ommegang Keizer Karel. Iedereen was bijzonder tevreden over de mooie dag. Gaan we volgend jaar opnieuw naar Dadizele dames en heren?